Hulp voor naasten

Hulp voor naasten

Verwijshulp bij eetstoornis, overgewicht, eetproblemen

Ben je op zoek naar hulp voor een naaste met een eetstoornis? Eet je kind erg selectief? Zoek je begeleiding voor iemand die wil afvallen onder begeleiding? Heeft je kind eetbuien? Maak je je zorgen over het eetgedrag en zelfbeeld van je partner?

Eetexpert helpt je bij het zoeken naar een geschikte hulpverlener in je regio bij eet- en gewichtsproblemen.

Neem contact op

Tips voor ouders, vrienden, partners

Ik denk dat mijn kind, partner, zus, broer, vriendin, vriend, … een eetstoornis heeft. Wat nu?

In de eerste plaats zien ouders, de partner, of vrienden het eetprobleem. Maar de persoon zelf ziet dit vaak nog niet, of ontkent de ernst ervan. Als je ontdekt dat je kind of partner een eetprobleem of eetstoornis heeft, ga er dan niet te licht over. Want het kan gaan over een ernstige aandoening met ingrijpende gevolgen.

Het dagelijks leven, hoe pak ik het aan?

Stel geen diagnoses. Ook al merk je dat je kind, partner of vriend(in) het af en toe moeilijk heeft met eten, blijf moeder, vader, partner, vriend. Dus je hoeft niet de rol van hulpverlener op jou te nemen (ook niet als je werkt als hulpverlener of arts in je professionele leven).

Als omstaander hoef je je niet te kunnen inleven in de eetstoornis. Praat over groeithema’s die jullie beiden herkennen. Probeer achter de eetstoornis het groeithema te zien waar je naaste mee worstelt. Voorbeelden van groeithema’s zijn sociale contacten, omgaan met emoties, mediaweerbaarheid, lichaamsbeeld, zelfwaardering.

Je kan het met naaste hebben over wat je herkent bv. over het zoeken naar structuur, het missen van contacten, …in plaats van het te hebben over wat moet veranderen aan het eetpatroon.

Het is belangrijk om contact te houden met je kind, partner of vriend(in), niet met de eetstoornis. Ook al ‘heeft’ je naaste eetproblemen, hij of zij ‘ is’ geen eetprobleem. Hou contact met het ‘gezonde’ stuk en spendeer tijd buiten etenstijd. Doe dingen die jullie kracht en energie geven.

Laat je naaste de regie over zijn of haar leven houden. Stel je op als supporter of coach, die wil ondersteunen en mee zoeken. Vraag hoe je kan helpen om kleine en grote dromen waar te kunnen maken.

Samen hulp zoeken

Motiveer je partner, kind, broer, zus of vriend(in) om hulp te zoeken. Kies een rustige plaats en moment waar jullie niet gestoord kunnen worden. Plan voldoende tijd in voor het gesprek zodat je een veilige ruimte creëert.

Stel je luisterend, empathisch en geduldig op. Bespreek concreet gedrag als je het wil hebben over wat je zorgen baart, en geef aan dat je graag hebt dat je naaste naar professionele toestapt voor hulp. Vraag of je hierbij kan helpen, maar dwing niet.

Wanneer je je naaste aanspreekt, spreek dan vanuit je eigen bezorgdheid. Vertel wat je gezien hebt en waarover je je zorgen maakt, benoem concrete zaken die niet noodzakelijk met eten of gewicht te maken hebben (bv. zich meer terugtrekken, er triestig uitzien, weinig energie hebben).

Vermijd het woordje ‘eetstoornis’ omdat dit weerstand kan oproepen.

Gebruik altijd ‘ik’ boodschappen in de conversatie. Druk je gevoelens en bezorgdheid uit op een niet beschuldigende manier.

Luister goed naar zijn/haar reactie. Je zal misschien geneigd zijn er tegen in te gaan. Doe dat niet… Stel je in de plaats daarvan open voor vragen en luister aandachtig. In discussie treden over het feit of je kind of partner al dan niet een eetstoornis heeft, heeft geen zin. Het is eigen aan het ziektebeeld te ontkennen dat er een probleem is.

Hou rekening met een geprikkelde reactie van je kind/partner. Doe dit begrijpend en zo duidelijk mogelijk. Maar, geloof je dochter/partner ook niet te vlug als hij/zij probeert de ernst van de problematiek te minimaliseren, of zegt dat het zich wel zal oplossen. Dit is juist eigen aan het eetprobleem. Sommigen hebben zo’n schrik van eten dat het zoeken naar hulp grote angsten oproept, en ze daardoor erg weigerachtig staan ten opzichte van hulp.

Vaak slepen problemen jarenlang aan, wat de behandeling bemoeilijkt en de kans op volledig herstel verkleint. Herhaal datgene wat je weet, wat je gehoord hebt als antwoord en wat je grootste bezorgdheden zijn.

Hou het bij het hier en nu. Maak duidelijk dat het belangrijk is dat hij/zij geholpen wordt door hulp van buitenaf. Overloop samen de mogelijkheden die er zijn om na te gaan of er al dan niet een probleem is (huisarts, gespecialiseerde psychiater, psycholoog).

Hou er rekening mee dat één gesprek niet genoeg is om je kind/partner te overhalen om hulp te zoeken. Blijf geduldig en ondersteunend. Zoek samen naar een therapeut, die jullie beiden ligt. Sta zelf ook open voor advies vanuit deze hoek!

Een afspraak met de huisarts kan voor sommigen een tussenstap zijn voor verdere hulpverlening. Daarnaast kan de huisarts ook ondersteunen bij verdere doorverwijzing.

Onderstaand filmpje brengt ervaringen van gezinnen samen die geconfronteerd werden met een eetstoornis. Het kan inspiratie en steun bieden voor iedereen die te maken krijgt met iemand met een eetstoornis in zijn of haar omgeving.